ترانه های خط خطی
خط خطی ترانه ها
سه تار من نالد به حال زار من امشب سه تار من این مایه ی تسلی شب های تارمن ای دل ز دوستان وفادار روزگار جز ساز من نبود کسی سازگار من در گوشه ی غمی که فراموش عالمی است من غمگسار سازم و او غمگسار من اشک است جویبار من و ناله ی سه تار شب تا سحر ترانه ی این جویبار من چون نشترم به دیده خلد نوشخند ماه یادش به خیر خنجیر مژگان یار من رفت و به اختران سرشکم سپرد جای ماهی که آسمان بربود از کنار من آخر قرار زلف تو با ما چنین نبود ای مایه ی قرار دل بیقرار من در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفا روزی وفا کنی که نیاید به کار من از چشم خود سیاه دلی وام میکنی خواهی مگر گرو بری از روزگار من اختر بخفت و شمع فرومرد و همچنان بیدار بود دیده ی شب زنده دار من من شاهباز عرشم و مسکین تذرو خاک بختش بلند نیست که باشد شکار من یک عمر در شرار محبت گداختم تا صیرقی عشق چه سنجد عیار من جز خون دل نخواست نگارنده ی سپهر بر صفحه ی جهان رقم یادگار من زنگار زهر خوردم و شنگرف خون دل تا جلوه کرد اینهمه نقش و نگار من در بوستان طبع حزینم چو بگذری پرهیزنیش خار من ای گل عذار من من شهریار ملک سخن بودم نبود جز گوهر سرشک در این شهر ، یار من
کتیبه ای زیر خاکستر در بامداد رجعت تاتار دیوارهای پست نشابور تسلیم نیزه های بلند است در هر کرانه ای فواره های خون دیگر در این دیار گویا خیل قلندران جوان را غیر از شرابخانه پناهی نیست ای تاک های مستی خیام بر دار بست کهنه ی پاییز من با زبان مرده ی نسلی که هر کتیبه اش زیر هزار خروار خاکستر دروغ مدفون شده ست با که بگویم طفلان ما به لهجه ی تاتاری تاریخ پر شکوه نیاکان را می آموزند؟ اهل کدام ساحل خشکی ای قاصد محبت باران من عاشق این شعر کتیبه ای زیر خاکستر اقای شفیعی کدکنی هستم برای دوستانم میزارم اونام لذت ببرن
اینم یه شعر زیبا از شهریار برای دوستان عزیزم
همه را مست و خراب از می انگور کنید
مزد غسال مرا سیر شرابش بدهید
مست مست از همه جا حال خرابش بدهید
بر مزارم مگذارید بیاید واعظ
پیر می خانه بخواند غزلی از حافظ
جای تلقین به بالای سرم دف بزنید
همگی رقص کنند جمله شما کف بزنید
روز مرگم وسط سینه ی من چاک زنید
اندرون دل من یک قلم تاک زنید
روی قبرم بنویسید وفا دار برفت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفت
